RSS
  • Killer biscuits wanted for attempted murder

    24. Mai. 2009, 10:38

  • Sabrina Starke brengt warmte in So What

    11. Mai. 2009, 13:42

    Fri 8 May – Sabrina Starke
    En zowaar brak er om kwart voor elf op het Goudse poppodium So What een zonnetje door. Terecht, maar vooral ook logisch, gezien de nog steeds crescendo verlopende carrière van het Rotterdamse talent dat zelfs Jan Mulder in De Wereld Draait Door stil kreeg. Als Sabrina Starke zingt, staat de rest van de wereld een beetje stil, en wij staan erbij en kijken ernaar.

    Waar ook generatiegenoot Giovanca vist in dezelfde vijver van tinkelende liedjes met groovy arrangementen, komt de eveneens Rotterdamse Starke zowel live als op cd veel beter uit de verf. Dat heeft niets te maken met de kwaliteit van haar nummers, want die is vergelijkbaar. Sabrina wint het echter puur op podiumpresentatie en een stevig muzikaal fundament. Haar album is inmiddels geadapteerd door het fameuze Amerikaanse jazzlabel Blue Note, dat haar repertoire opnieuw en onder eigen vlag uitbracht. De innemendheid van een debutant is gelukkig niet weg, maar haar professionele houding op het podium maakt dat je zelfs in Gouda het idee hebt dat je naar een wereldster staat te kijken. En die wereldster is niet te beroerd, schaamteloos gebruik te maken van het soort publieksparticipatie dat bij anderen alleen maar gêne opwekt. Als Sabrina het vraagt, klappen wij mee, zingen wij de andere helft van de zaal toe en wiegen en zwaaien van links naar rechts. Songs als “It’s time” en “Foolish” zijn de soundtrack van een uurtje vakantie in een warm land, op temperatuur gebracht door een zangeres die ons in de verte doet denken aan Randy Crawford, maar met een zó open en eigen geluid dat ook het aanstaande North Sea Jazz Festival haar een prominente plaats in het programma heeft gegeven
    Openend met een van haar prijsnummers, “Romeo & Juliet”, laveert Sabrina Starke soepel tussen funky beats, ingetogen jazzy nummers en een snufje reggae, wat haar palet behoorlijk wat diepte geeft. Want Sabrina kan veel. Ogenschijnlijk eenvoudige nummers worden ongemerkt van allerlei vocale acrobatiek voorzien, zodanig dat de luisteraar met open mond staat te kijken naar het gemak waarmee Starke de liefde en haar leven bezingt. Geen wereldschokkende thema’s: oog voor de kleine dingen des levens (“Keep it simple”) en gelijkwaardigheid in de liefde (“Second class woman”) staan tekstueel centraal. Natuurlijk komt halverwege de set haar alom bejubelde single “Do for love” voorbij, maar dan heeft Starke zelfs de meest doorgewinterde barhangers allang voor zich gewonnen en is het een kwestie van scoren. Dat doet ze dan ook, en zij niet alleen: haar excellerende band, met een glansrol voor bassist Robert Pronk, krijgt de handen keer op keer op elkaar en tilt het toch al niet misselijke repertoire naar een nog wat hoger plan. Met de majestueus uitgevoerde titelsong van haar album Yellow Brick Road, een behoorlijk gedurfde afsluiter, verlaat Sabrina Starke vijf kwartier later het podium. Wij kijken elkaar nog eens aan: de warmte die Sabrina Starke met haar muziek naar Gouda brengt, is van het soort waar we ons keer op keer aan willen warmen. Gewoon, omdat het kan.

    Bron: AD (c) Marco Leeuwrik
  • Twee: a tiny spring steekt London Calling naar de kroon

    9. Feb. 2009, 21:47

    Fri 6 Feb – Twee: a tiny spring
    Lokaal festival in Gouda prikkelt met line-up
    Uitgegeven: 8 februari 2009 15:11
    Laatst gewijzigd: 8 februari 2009 15:11

    AMSTERDAM – Wie op zoek is naar talentvolle nieuwe bandjes doet er goed aan om de kleinere, lokale festivals te bezoeken. Poppodium So What in Gouda slaagde er vrijdag en zaterdag tijdens 'Twee: a Tiny Spring' in om een originele, prikkelende line-up neer te zetten met bands uit Zweden, Noorwegen, Engeland en Nederland.

    Voorheen was het Amsterdamse festival London Calling altijd dé plek om nieuw talent te spotten. Vooral uit Groot-Brittannië. De laatste tijd borduurt de organisatie echter steeds vaker voort op reeds bestaand succes. Zonde, want nu putten kleine initiatieven, zoals in dit geval Twee: a Tiny Spring, uit een schatkist met onontdekte pareltjes.

    Indie-pop

    Dag één begon met de Goudse singer-songwriter Eefje, gevolgd door de zoete piano-pop van The Cuties. Het internationale tintje kwam op dag één van Hari and Aino. Het Zweedse kwintet speelt indie-pop volgens de meest pure traditie met aanstekelijk gitaarspel, gesteund door een mooie, vrouwelijke stem.

    De Utrechtste band Most Unpleasant Men, qua stijl vergelijkbaar met het Belgische dEUS, was hekkensluiter en speelde een prima show. Ondanks de beperkte opkomst wist de formatie toch de nodige aandacht naar zich toe te trekken.

    Pareltjes

    Hoewel het een hele aardige eerste dag was, waren de echte pareltjes pas op zaterdag te bewonderen. Marjit Vinjerui en Hawanni uit Noorwegen speelden een tweeluik. In het eerste gedeelte mochten we luisteren naar de schitterende stem van Hawanni, die zichzelf begeleidde op de piano en zich gesteund wist door Marjit Vinjerui als achtergrond zangeres.

    De intieme pianoballads maakten in het vervolg plaats voor meer pop-geörienteerde gitaarsongs van Vinjerui.

    Uncle Frankle, een indie-rock bandje uit Utrecht, ging de afsluiter Brontosaurus Chorus voor. Dit Londonse achttal lijkt op een uptempo versie van Arcade Fire compleet met cello en viool. Openingsnummer You've Created a Monster/track]was direct het beste nummer, maar zaterdagavond werd duidelijk dat dit zeker een band is om in de gaten te houden.


    © NU.nl/Kristiaan Asscheman
  • Het 'interview' dat cabaret bleek

    13. Sep. 2008, 18:55

    Fri 12 Sep – Luc De Vos
    Erg leuke, maar rommelige avond beleefd in de 013. Ruim 45 minuten voor de start arriveerde ik met mijn gast en belandde in een nagenoeg lege zaal. Na het regelen van muntjes en wat te drinken was het lange wachten aangebroken. een lang wachten dat werd doorbroken met een Latijnse versie van Mia. Waarna zowel Leon Verdonschot zijn gast introduceerde die naast hem plaatsnam.
    Beiden zaten op een soort groezelige oude, kitsch maar net niet te fout, stoelen in op een klein podium omringd door koffers en borden/lampjes boven hun hoofd met daarop 'Hotelgasten'. Dit ahd voerigens wel wat minder gemoegen, maargoed.
    Het 'interview' zelf verliep stroef, Verdonschot interviewde erg slecht, sprong van de hak op de tak. Zodra in een antwoord een leuke term voorbij kwam werd de volgende vraag over die term/dat onderwerp gesteld, wat het geheel erg rommelig maakte. Tijdens het 'interview' passeerden allerlei klassieke thema's, zoals het opgroeien in een arm arbeidersgezin dat zwaar katholiek was. De kostschool, de drang om iemand te worden, zich te bewijzen. Wat weer zijn weerslag vond in het sutkje softporn dat werd vertoond en uit de kast van Luc zou moeten komen. Steeds maar weer werd doorgehamerd op het zichzelf niets kunnen en willen gunnen, aan het voorbij gestreefd worden door anderen, aan de zinloosheid van het leven na een terugblik, aan het zoeken naar een doel.
    Vanaf het moment dat de boeken werden getoond begon het me lcihtelijk te dagen. dit was helemaal geen interview, dit was een strak geensceneerd optreden, een stukje cabaret waarbij gespot werd met de midlifecrisis, met de huidige maatschappij. Dit had niets van doen met Gorki, maar was een regelrechte sneer naar de maatschappij waarin wij leven! Vandaar ook dat Luc teksten van bepaalde songs niet emer wist na het 'uitbrengen van een stuk of 20 cd's' en het schrijven van '5 of 6 boeken, het kunnen er ook 6 zijn ja'.
    Al met al was het een goed stuk vermaak, zelfs de 'fouten' die in de laatste nummers waren geslopen. Een goed staaltje literatuur verwerkt in een optreden. Maar volgende keer mag het wel worden aangegeven dat het niet om een interview ging. alhoewel, was het misschien niet het doel van Luc en Leon om het publiek voor de gek te houden met dit 'interview'?
  • 2.5 euro's = not 3 USD :p

    24. Mai. 2007, 8:31

    K, this is interesting for everyone not American (sorry guys, you just keep on fighting the world). Now, for all others :P When subscribing, be sure to NOT select pounds or euro's when paying. I always did, but today my rbain started waking up, finally. Since the USD sie xtremely weak, and going down even more, compared to the euro and pound, why not pay in USD? A two month renewal is 5 euro's, but also 6 USD = 4,58 euro's :P Yes, its a small gain, but for all those artists and students out there, we live on small gains, that what makes us able to get a hot meal! Yes, it's perfectly legal to pay using another currency, so you go and save yourself some money.
    Enjoy,
    Bram

    ps. the yen might also have a good rate towards the USD, but I haven't checked