Blog

RSS
  • Ametyst - by PHASE

    8. Sep. 2013, 14:48

    Start is that it immediately becomes clear that this Phase! Quite heavy rhythm, a bit stuffy and dark .... I have this picture, night and fog. and out of the woods comes a pack of wolves. it gets a little scary ....... and then enter the singer. It begins preparation for what is to come for about two minutes, slowly, slowly, slowly, two stanzas, the second voice in the background, and then there is this surprising, guitar theme that turns over everything upside down. This excruciating anxiety, which is saturated with a whole song. And it's not over yet. For a few moments back this little hypnotic voice and melody to give way to cool down and everyone had thought that the song is over. Absolutely not!! Sudden turns on drums and increasing acceleration, things get crazy, overdriven and distorted voice that sounds like a schizophrenic hallucinations, and even the theme as if the folk songs, and finally everything is slowly dying ...... A lot of ideas, change of rhythm , a unique sound, I look forward to the new album in December
    PhaseAMETYST
  • Morrissey ( support Heartbreakers )

    27. Nov. 2011, 2:26

    Yesterday was the last day at work before I leave!
    I worked for 19.00. The concert started at 20.00.

    I was a little late, because too early I got off the tram and had to walk!

    I was furious at myself, I hate to be late!

    But when I got there,
    The team has already played Heartbreakerssupport.
    I was curious how they play, because I read good reviews.
    Vocalist me a little disappointed,

    he had a voice like a goat or a tired voice ...

    Exactly at 20.57 the stage decor has changed ...

    It began a long drum solo (with tape)


    when they started playing (the band consisted of three guitarists, drummer and keyboardist) right away you could hear the difference ..

    full professionalism ......


    but it was too loud and the acoustics were terrible!



    very often all connect to one irritating tumult, rumble, noise ...

    I had to clog the ears with fingers so as not deaf ...
    While I stood at the end of the hall, right at the table sound engineers.

    But Morrissey was brilliant,

    voice in great form,

    when he sang Every day is like sunday, I started to sing with him and the entire audience.

    I noticed with astonishment that some people sing all the songs,
    with Morrissey!

    I do not know so well and English texts!!

    Finally, it was Meat is murder .....


    With a film about the murder of animals on canvas, which hung behind the musicians ..

    When finished, audience went wild, and we applaud encore encore encore!
    morrissey, he sang only one song at the end and walked out.

    And the band played stunning, lasting several minutes, an instrumental track ....
    And that was the end of ......

    I went out into the night .....
    and I felt somehow sad ?!?!?!?

    I was happy and sad at the same time!


    A little whistle in my ears .....Morrisey
  • Coke Live Music Festval

    27. Nov. 2011, 2:24

    I was on festival two days ..
    These are my first impressions...
    I appeared on the festival, after 19:00 when already playing White Lies - surprised me very positively, especially the singer's voice, full, deep, without any effort - of course, music is not especially revealing somehow, but Let's agree on CLMF, there wasn't a frenzy (at least yesterday) . Then I went to Out of Tune - and I liked it - mainly because the boys were ,,crazy'', and played with broken rhythms. Then The Kooks - I did not know them before, but the vocalist was - according to me, in terrible form, and it was not a question of sound. Some songs were pretty ,, cool''.

    Kid Cudi - a nightmare. Monotonous, tiresome - it's not for me!
    I must admit that I was waiting for Interpol. When they began to play hope entered in me, but unfortunately when Paul Banks began to sing, something inside me began to crack, break. WTF

    Because he is ,,dead'' , withdrawn, depressed, you can see feel and hear, that he does not want that even he does not want to want!
    He was destroying all, through this, what he had in his voice

    I do not mean that these songs were sad, because it is for me the value of Interpol -,, to be like Joy Divison "

    or to be depressed, but to sing, dark, atmospheric songs, you have to be involved in this sadness, you have to be immersed in such a mood. And he? Wood, paper - it is a pity!

    Even as he spoke those compliments at the audience - I was embarrassed. The light has shone in the last song for the encore. That's when it was as it should be all the time! Paradoxically, The Kooks have won for me with Interpol - because they were genuinely energetic, energetic - and it was clear that the vocalist was very much involved (as was the execution-is another matter).

    Editors! I returned an hour after the concert (I know, I do not have full right to say so) but I am convinced that the concert Editors - was the BEST musical event of the festival

    They began with a two-minute delay - which immediately aroused my sympathy - do not let themselves be premature to call and began - in a flood of light - an interesting combination of purple and green - tornado of noise of guitars

    and earthquake of drums .. I waited with fear ( after yesterday's failures of vocal and emotional) for Tom Smith and UFFFFFFFFFFFF what a relief, he sings like a CD or even better, then it was even better. His voice probably rubbed, vocal chords warmed up, the hot reaction of the audience .. he gave / they gave a great concert!

    Smith went wild, he was dancing, every word of text, sung with full commitment, I had the impression that sings to me that he turns to me and looks at me (with telebimu of course) and it's really unusual - because I stand very far from the scene, the sake of my ears


    Unfortunately I had to repeatedly clogged ears not to hear such specific rumble / whistle I do not know what to call it ..

    ... An acoustic phenomenon that is the impression as if the voice and the sound of guitars and drums fused into one, an unpleasant noise and clamor

    But besides that, it was really brilliant. You can hear that they are in living form that compose and sing full of interesting ideas and formal melodic songs that have a recognizable style that was not boring - even in 75-minute concert .

    Great,, Smokers Outside the Hospital Doors''


    excellent,, Fingers in the Factories''

    wonderful, An End Has a Start'',

    ''Bones'' made of verve and energy - you can see that the whole team with Tom at the helm, having fun .. And a very magical moment - Tom assumes acoustic guitar and sings a beautiful song, with the starry sky and the moon rising..

    electrifying feeling, almost we don't feel the growing chill in the air-

    I do not understand why some people just then turned on his heel and went ...Editors, Interpol, The Cooks,
  • Steven Wilson

    27. Nov. 2011, 2:20

    This concert was the greatest spectacle in my life - until now!
    All the time I have in my head or a concert version of Insurgentes, Harmony Korine either!

    But after the turn!

    I arrived by bicycle at the Hall of the Vistula, fairly ugly building of sports club.
    I bought a ticket for VIP seating place - a little regret - I was on the right side of the stage - and the best listening was in the middle of the room - the sound was in version 5.1

    I did not know that the concert was moved about 30 minutes,

    because in the same time was a
    concert of Pain of Salvation - the participants could come!

    I sat for half an hour and the whole time was coming from the speakers, amazing, ambient, dark, dense music. People said it was a new Bass Communion!

    All the time, displayed on a transparent curtain was bleak, seaside landscape - creating a psychedelic mood ...

    Began at 20.30 .....
    People began to clap and then ...

    Someone came out on stage and played the drums ... then the man began to play bass ........ and then came a solo guitarist .......... and they began to play faster and faster .... even a musician - he played the flute - beautifully!!

    and then came WILSON!


    and BEGAN!

    madness!

    If while waiting, I thought about work, about everyday matters - from that moment everything gone somewhere!

    I felt as if the time had stopped - the whole outer world disappeared and it was only the scene, only the music and only the voice of Steven Wilson!!

    A miracle! ..........

    I will not in chronological order reported the setlist, you can see on the official forums ....


    I write about what most captivated me / enchanted / fascinated!


    especially audio - sound - sound system!

    Amazing / incredibly good / awesome

    On the other concerts at once hurt my ears, I heard a terrible noise and clatter - and here-I hear every note clearly and pure!
    Even when all the musicians were playing very loud and created a crazy, psychedelic noise!

    The most beautiful moments,
    Insurgentes / Deform it forms a star / Harmony Korine / Sectarian - then dropped the curtain and video displayed on the wall behind the musicians
    I sang together with Wilson, though very close to sitting next people!

    Unfortunately the end of the concert was too fast, this concert should not ever stop!


    I thought that dreams are impossible to satisfy ...

    And I fulfilled one of my dreams

    I'm happySteven WilsonGrace For Drawning
  • Her Name Is Calla

    27. Nov. 2011, 2:14

    był magiczny - od razu mówię - mniej magiczne były 24 godziny - przed
    koncertem - w poniedziałek wieczorem zadzwoniłem żeby się upewnić, że gdy
    przyjadę prosto z gabinetu - to mi się opłaca - bo koncert miał się
    zacząć o 19.30 - a ja kończyłem pracę o 19.50 - i jeszcze szybkie
    przebranie i pędem do pubu Kazamaty liczyłem, że na 20.05 będę - i
    taka sympatyczna Natasza zapewniła mnie , że na pewno będzie i koncert i
    support i że nigdy jeszcze nie było tak ,żeby u nich cokolwiek zaczęło się
    punktualnie - więc się uspokoiłem i podjąłem ostateczną decyzję idę-
    a tu nagle we wtorek około 11.00 dostaję sms'a od Nataszy z bardzo emocjonalnym wyrażeniem wściekłości na agencję koncertową - organizującą ten koncert, że jednak odwołali- pędem na stronę last.fm z tym wydarzeniem - a tam - moi znajomi piszą i zapewniają jeszcze , że koncert się odbędzie- za pół godziny wpis- że jednak przepraszamy, z ,,przyczyn niezależnych'' i że jednak nie będzie- nie koniec na tym - pojawiają się wpisy od tych znajomych , że zespół jednak się zdecydował i jedzie w pociągu do Krakowa- więc zostawiam wiadomość, żeby informowali na bieżąco bo ja w pracy i mogę co godzinę sprawdzać - błogosławiona możność połączenia z internetem prze iPhone'a !!!

    i już wiadomo, że będzie koncert i nawet jakiś support się znalazł - więc zgodnie z planem o 19.50 pędem na rower i jadę do Kazamatów- wpadam zdyszany a tam nic dosłownie nic - leniwie jacyś ludzie rozkładają kable i mikrofony - witam się z nowo poznanymi (w realu) znajomymi ( z wirtualu ) i okazuje się, że dopiero chłopcy z supportu pojechali po mikrofon dodatkowy - więc spoko zamawiam piwo - postanawiam zachowywać się ,,niesportowo'' - przyjmuję zaproszenie na pizzę - rozmawiamy za pół godziny zaczyna grać ten support Fleshword - zespół krakowski - gdy grają jest nieźle - trochę jak Mogwai, trochę jak Tides of Nebula ale gdy zaczyna charczeć do mikrofonu wokalista (inaczej nie można określić jego wrzasku robi się nieprzyjemnie - uciekam na zaplecze, żeby nie ogłuchnąć...

    po około 45 minutach - tego cierpienia, przerywanego momentami gdy wokalista daje sobie spokój - kończą wreszcie i przychodzi Her Name... okazuje się , że jest ich trójka. znajomi przynoszę kilkanaście świeczek ustawiają wokół małej sceny gasną inne światła robi się ciekawie, magicznie, przytulnie, ciepło i intymnie wokół sceny gromadzi się około 15-30 osób, część siada na podłodze - okropnej marmurowej na scenę wchodzi -Tom Morris wokalista , gra na gitarze, i raz na klawiszach, obok niego ładna kobieta o wyglądzie nastolatki w swetrze i jeansach ma skrzypce a za perkusją mężczyzna wyglądający jak zakompleksiony, nieśmiały licealista, długie włosy, okulary w grubych czarnych oprawkach - okazuje się, że głównym jego instrumentem będzie banjo (o tym za chwilę)

    zaczyna się koncert...

    pół akustyczny, bo nagłośnienie jest ale główną rolę gra gitara, skrzypce banjo perkusja i głos,a właściwie głosy...

    piosenki są smutne, melancholijne, długo się rozwijają, czasem przybierają dramatyczny charakter bo znowu rozpłynąć się w smutnym spokoju...
    a ja czuję, że dzieje się ze mną to coś na co nigdy nie czekam, a dzieje a gdy czekam na to nie wydarza się

    orientuję się że się stało po tym gdy się skończy...

    nazywam te momenty lub stany (gdy dłuższe ) że czas się zatrzymał...

    nagle zdaję sobie sprawę, że znika świadomość, że jest coś innego wokół niż ten krąg światła wyznaczonego przez około 30 świeczek umieszczonych w małych wiadereczkach i ustawionych wokół muzyków,


    zdaję sobie sprawę że zapomniałem, że jest jakiś Kraków, że jest jakieś jutro, że jakaś praca istnieje, nawet że rodzina i inni ludzie, nie ma nic tylko tych kilkanaście osób skupionych wokół sceny, kołyszących się rytmicznie, ja też się kołyszę, klaszczę gdy utwór się kończy, i z piosenki na piosenkę mam narastające uczucie, że uczestniczę w najważniejszym wydarzeniu na świecie, że tu się dzieje coś - nie istnieje nic innego tylko to tutaj.....mija godzina koncertu , schodzą ze sceny wokalista i skrzypaczka,( siadają wśród widzów) przed mikrofonem staje
    ,,licealista '' wcześniej dokonywał cudów grając jednocześnie na banjo, i stopą wybijał rytm lub na przemian biorąc do ręki pałeczki, grał na perkusji - wtedy odkładał na chwilę banjo..

    a teraz tylko ten śmieszny instrument i on i jego głos odrobinę komiczny bo taki młodzieńczy, ale to co wyczyniał na tym instrumencie, to przechodziło moje i ludzkie pojęcie, machał dłonią tak szybko że nie widać było palców a spod nich wychodziły dwie a czasem trzy jednocześnie linie dźwięków (choć to wydaje się niemożliwe - i sam sobie nie wierzę gdy to piszę ) śpiewa i gra kilka piosenek bardzo folkowych (to odrobinę słabszy moment koncertu bo zaczyna wracać zmęczenie i rozpraszam się na parę chwil..

    wszyscy muzycy wracają na scenę i grają trzy utwory po czym zostaje wokalista z gitarą akustyczną i swoim oryginalnym głosem wyczarowuje kolejne klimaty nostalgii smutku i rozpaczy, wraca odczucie magiczności ..druga godzina koncertu zbliża się północ i na koniec, finał , z komputera puszczają podkład mocny głęboki basowy, brzmi jak nadejście apokalipsy, miarowo powtarzająca się narastająca ściana dźwięku, na który całą trojka nakłada swoje harmonicznie zgrane głosy w postaci powtarzanych wokaliz..... muzyczny orgazm!!!
    koncert się kończy dwie i półgodziny prawie, klaszczemy chociaż czujemy (ja czułem, że nie chcę bisu bo wszystko zostało zaśpiewane i zagrane, żegnam się ze znajomymi ściskam ręce muzykom mówię że było ,,great " i wsiadam na rower i przez mroźne ulice pędzę do domu..

    Tak było......
    Her Name Is Calla
  • Phase - in consequence

    19. Nov. 2011, 23:23

    I am listening to now , to better describe ..

    Inside (Intro)
    Mysterious start and a sudden change tempo and mood .. good idea and give a foretaste and promise of something extraordinary ..
    Next Ilusion It Fade - starts very simply: guitar intro - such usually .
    And suddenly the singer's voice - a low, powerful, and once everything is changing, alarming sounds, strings in the background - a very interesting arrangement - changing the tempo and melody - and the coda so strange and surprising (I will not comment on lyrics) - is one of the better pieces. ..
    Perdition - for me the best piece - hit, exuberant, full of energy, similar , very interesting low voice singer. Polyphonic choruses, and again, original and interesting changing the tempo - a lot happens in one song - you can hear that you have a lot of ideas and not afraid to use them ..


    Static - somewhat similar to the previous one, ie Perdition
    The Smile - I liked the least - the impression of a little tired...


    But Transcendence - is refreshing and light - ridiculous solo on the keys and then the beautiful, wonderful guitar solo ..

    And a completely different voice singer - I have associations with someone -who do not know yet?

    A Void - a great idea of the duet and it sounds like an accordion - a beautiful ballad, with such a worrying end

    Evening on my Dark Hillside - very interesting and intriguing beginning, slowly growing in intrumental thumbnail


    Hypoxia - a strong, heavy, massive - immediately puts on his feet - awakens from torpor - a fantastic

    Ibid - a narcotic, hypnotic rhythm, and after leaving unsatisfied, which makes even I feel that I must to listen again!!

    Overall and in conclusion - the whole album, I really like it!
    The music wich I like - the changes of rhythm, interesting, rich sounding, surprising ideas ...
    Truly progressive :-))PhaseIn Consequence
  • Bałdych - Orzechowski Duo

    19. Nov. 2011, 22:44

    Było wspaniale pod względem muzycznym - nie będę małostkowy i nie będę komentował ani narzekał, że koncert miał być o 20.30 a zaczął się o 21.37 !
    Nie będę się czepiał , że przerwa trwałą ponad pół godziny i nie będę złośliwy - twierdząc, że po przerwie maestro Bałdych nieco niefrasobliwie i bezkrytycznie powiedział - przepraszając, za bardzo długą przerwę, że zagadali się.....
    Gdy juz zaczęli grać odpłynąłem - to bardzo nietypowe duo - bo tak nazywał się koncert Bałdych-Orzechowski Duo.

    Skrzypce i fortepian.
    Zaczęli tak spokojnie nawiązując dialog, tak jakby badali się nawzajem, co mogą razem stworzyć, jak mogą za pomocą dźwięków rozmawiać, z początku się zdziwiłem bo przez pierwsze 5 minut miałem silne wrażenie , że to Orzechowski, proponuje akordy a Bałdych je powtarza, pociągając smyczkiem - i wydając ten niezwykły i dla mnie nieziemski dźwięk jaki dają skrzypce - zdziwiłem się bo myślałem, że będzie odwrotnie - że Bałdych to jest to nazwisko - i że on będzie nadawał ton - Orzechowskiego nie znałem - oprócz jego uczestnictwa w zespole Bałdycha - Magical Theatre- sprawiał wrażenie młodziutkiego muzyka, niby że mało doświadczonego...Ale to wrażenie, szybko ustąpiło bo po kilku minutach to Bałdych grał ,,pierwsze skrzypce '' i dla wszystkich było już jasne - kto tu jest liderem.
    Utwory były grane bez przesadnego free jazzowego szaleństwa dysonansów i atonalnych akcentów..Słuchało się niezwykle przyjemnie - większość kawałków zawierała w środku wściekle dynamiczną narastającą w orgazmicznym rytmie powtórzeń, improwizację, większość kończyła się melodyjnym uspokojeniem..
    Byłem na koncercie z przyjacielem, który jest na II roku Akustyki na AGH i słucha ostatnio o wiele więcej jazzu ostatnio niż ja - był w środę na koncercie Abrass'a klarnecisty z Belgii - on był zachwycony koncertem Abrass'a (mówił o ciarkach ) Bałdych bardzo mu się podobał ale bez ciarek - ja miałem stany zbliżone do ciarek - kilkakrotnie odpływałem, przeżywając quasi - ekstatyczny stan...
    Na koniec dołączył do zespołu ich przyjaciel wokalista Maciej Maliński i to mniej mnie uwiodło - głos miał dobry ale gdy śpiewał fortissimo - przestawało mi się podobać - gdy mruczał, gdy improwizował z głosem nie za głośno było bardzo fajnie...Adam BałdychPiotr OrzechowskiMagical Theatre